امير سپهبد علي صياد شيرازي

امير سپهبد علي صياد شيرازي در سال 1323 در کبود گنبد مشهد در خانواده اي مذهبي به دنيا آمد. مادرش شهربانو و پدرش زياد نام داشت. پدرش، که از عشاير فارس بود، به استخدام ژاندارمري در آمد و سپس به ارتش منتقل شد. او از جاذبه اي خاص برخودار بود، از اين رو علي تحت تأثير پدر از کودکي به ارتش علاقه مند شد.
او به همراه پدر و خانواده، مانند ديگر خانواده هاي نظاميان، از شهري به شهري مهاجرت مي کرد. او سال ششم متوسطه را در تهران گذراند و در سال 1342 موفق به اخذ ديپلم گرديد. او در سال 1343 در کنکور دانشکده افسري شرکت کرد و پذيرفته شد. سرانجام در مهرماه 1346 در رَسته توپخانه دانش آموخته شد و با درجه ستوان دومي وارد ارتش گرديد. او پس از طي دوره آموزشي در شيراز و اصفهان به لشكر تبريز و سپس لشكر زرهي کرمانشاه منتقل شد.
او در سال 1350 براي گذراندن دوره آموزش زبان انگليسي به تهران آمد و پس از پايان کلاس و جديت در تحصيل سرانجام خود از استادان زبان انگليسي شد.
علي در سال 1352 به دليل لياقت ها و دقت هايش در کار، براي تکميل تخصص هاي توپخانه از طرف ارتش به آمريکا اعزام شد. او پس از گذراندن دوره، با تخصصي جديد و روحيه اي با نشاط به ايران مراجعت کرد.
ارتش براي استفاده از دانش نظامي ستوان، او را در سال 1353 به اصفهان ـ مرکز توپخانه ـ منتقل کرد. علي در اصفهان با يافتن دوستان جديد مطالعات مذهبي خود را پي گرفت و شخصيت سياسي خويش را در اين دوره قوام بخشيد.
سروان صياد هم زمان با اوج گيري مبارزات ملت مسلمان ايران به رهبري امام خميني تقيه را کنار گذارد و در ارتش علناً به دفاع از علماي اسلام و حکومت اسلامي پرداخت و سرانجام به دليل اين که در بين افسران، تبليغات ضد رژيم مي کرد، ضد اطلاعات از قرار دادن جنگ افزار در اختيار وي ممانعت کرد و اعلام نمود که از واگذاري مشاغل حساس به او خودداري شود. سرانجام سروان در 19 بهمن دستگير و زنداني شد اما ديري نپاييد که انقلاب به پيروزي رسيد و او هم مانند همه مردم ايران آزاد شد.
دوره دوم زندگي سرهنگ صياد بعد از پيروزي انقلاب اسلامي آغاز مي شود. اختلاف سروان با فرماندهان ارتش موجب آشنايي وي با حضرت آيت ا... خامنه اي مي گردد و از اينجا سرنوشت صياد به کلي تغيير پيدا کرد. پس از حوادث کردستان، صياد با درجه سرگردي به همراه سردار صفوي به غرب اعزام مي گردد. لياقتهاي سرگرد در کردستان موجب مي گردد تا با درجه سرهنگي به فرماندهي عمليات غرب منصوب گردد.
در هفتم مهرماه 1360 به خاطر رشادت ها و لياقتها توسط رهبر معظم انقلاب حضرت امام خميني (ره) به فرماندهي نيروي زميني منصوب شد. سرهنگ در مرداد سال 1365 از فرماندهي نيروي زميني استعفا داد و با پيشنهاد آيت الله خامنه اي و تصويب رهبر انقلاب به سمت نمايندگي امام در شوراي عالي دفاع منصوب شد.
در سال 66 به درجه سرتيپي نايل آمد. سرتيپ صياد شيرازي در سال 67 در عمليات مرصاد که مرزهاي غرب ايران مورد هجوم منافقين قرار گرفته بود شرکت و با روحيه اي بسيجي ضربات محکمي را بر پيکر مزدوران منافق وارد کرد. سرانجام صياد شيرازي در مقام جانشيني رياست ستاد کل به خدمت مشغول شد. تيمسار سرتيپ صياد شيرازي در 16 فروردين 1378 همزمان با عيد خجسته غدير با حكم مقام معظم فرماندهي كل قوا به درجه سرلشگري نايل آمد.
ييست و يكم فروردين 1378 بود. ايشان در كنار ماشين در خيابان ايستاد. ناگهان مردي با لباس كارگران شهرداري جلو آمد، نامه اي به او داد، شهيد نامه را باز كرد. در همين لحظه آن شخص اسلحه اش را بيرون آورد و چهار گلوله به سر وي شليك كرد.

منبع: www.aviny.com

مقایسه کامپیوتر با انسان

غالباً وقتي از کامپيوتر صحبت مي شود، تمايل عمومي اين است، که توانايي هاي آن را با انسان مورد مقايسه قرار دهند. شايد تشبيه انسان به کامپيوتر يا بالعکس، کار درستي نباشد، ولي براي سهولت بيان مطلب در مورد کامپيوتر، بد نيست چنين کاري صورت پذيرد، و بايد گفت که وجود اين تمايل عمومي به مقايسه چندان هم بي پايه نيست. طي سال هاي متمادي، همواره کوشش انسان اين بوده، که دستگاه هايي ساخته شود، تا به علت محدوديت فراگيري و بازيابي مغز انسان، جهت نگاه داري سوابق و اطلاعات، در مقابل دنيايي از اطلاعات و دانستني ها قد علم نمايد. بدين ترتيب بشر اقدام به ساختن کامپيوتر نمود، تا با سرعت، دقت، و صحت مورد نظر خود در کارهاي روزمره، ناهماهنگي موجود بين مغز و دانستني هاي خارج از محيط مغز را تا حدودي جبران نمايد. انسان موجودي متفکر و خلاق است، در صورتي که کامپيوتر قادر به فکر کردن نيست، و به خودي خود فاقد خلاقيت است(مگر اين که به هوش مصنوعي دسترسي پيدا کند). کامپيوتر مقلّدي با انضباط است که هر آنچه انسان براي او تعيين کند با دقت و سرعت انجام مي دهد. خلاصه در مقايسه نهايي کامپيوتر با انسان مي توان چنين گفت:

• انسان فراموش کار است، ولي کامپيوتر هرگز فراموش نمي کند.
• انسان به سختي مي تواند با جزئيات مسائل رو به رو شود، ولي کامپيوتر قادر است خود را به آخرين جزء غيرقابل تقسيم مسائل برساند.
• انسان در انجام محاسبات کُند و درصد اشتباه او زياد است، اما کامپيوتر در اين زمينه بسيار سريع و بدون اشتباه عمل مي کند.
• انسان قادر است مقدار محدودي از اطلاعات را به ذهن خويش بسپارد، و بر اساس آن اتخاذ تصميم کند. در صورتي که کامپيوتر قادر است بر اساس مقدار نسبتاً نامحدودي اطلاعات، که در حافظه اش ضبط گرديده تصميم بگيرد، و در تصميم گيري تمام جنبه هاي اطلاعات خويش را در نظر داشته باشد.
• انسان در مراجعه به محفوظات خويش امکان دارد، اشتباه کند، ولي کامپيوتر در مراجعه به اطلاعاتي، که در حافظه اش ضبط گرديده، اشتباه نمي کند.
• انسان براي انجام محاسبات طولاني داراي ظرفيت محدودي است، و بعد از مدتي خسته مي شود، اما کامپيوتر هيچگاه در انجام محاسبات خسته نمي شود.
• سريع ترين و ارزان ترين وسيله نيز هست، و مي تواند محاسبات پيچيده، پرحجم و دست و پا گير را با سرعت زياد و هزينه کم، انجام دهد(صرفه اقتصادي).

منبع: كتاب هزار و یک چون و چرا

شما هم با دیدن یوزارسیف به یاد احمدی‌نژاد می‌افتید؟

راه و هدف پیامبران و صالحان از ازل تا ابد، عبودیت خداوند متعال، عدالتمحوري، مهرورزي، خدمت به بندگان خدا و پيشرفت و تعالي همه جانبه معنوي و مادي بوده است و قطعا هرکس که با نیت خیر قدم در این راه بگذارد، بیش از پیش به صالحان و نیکان روزگار شبیه تر به نظر خواهد رسید؛ و شاید به همین دلیل است که امروز وقتی تاریخ را می خوانیم یا می بینیم، گاهی وضعیت های تاریخی را می توان در برخی حوادث روزگار خود تطبیق داده و عمق آن را مورد تحلیل قرار داد ...

بدون آنکه قصد تشبیه احمدی نژاد و حضرت یوسف(ع) را داشته باشیم، می توان گفت که بسیاری از مخاطبان با دیدن یوزارسیف در سریال یوسف پیامبر(ع) یاد احمدی نژاد و راهش و دشمنی های مخالفانش می افتند، چون:

• یوسف(ع) همواره می کوشد بدون هیچ پرده پوشی، حرفهایش را مستقیما با مردم در میان بگذارد.

• همنشینان و دوستان یوزارسیف، محرومان و مستضعفان هستند و ساکنان مقر حکومت، از این کار یوزارسیف خوششان نمی آید و او را در دل و گاهی به زبان ملامت می کنند.

• یوسف پیامبر به صورت سرزده در منطق محروم حضور می یابد تا مستقیما از اوضاع مستضعفان باخبر باشد و درد محرومان را هیچگاه از یاد نبرد. یوزارسیف همانجا از خداوند می خواهد که مستضعفان را بر مرفهان بی‌درد غلبه دهد.

• یوزارسیف برای خیر و صلاح مردم طرح هایی دارد و آن را در جمع مردم بیان می کند اما دشمنان یوزارسیف با شبهه افکنی، تلاش می کنند اقدامات و تصمیمات او را غیرکارشناسی و نادرست جلوه دهند و مردم را از اطاعت آن دستورات برحذر دارند.

• یوزارسیف دستور جمع آوری آمار و اطلاعات اقتصادی خانواده ها در نقاط مختلف کشور را صادر می کند تا بهتر و عادلانه تر بتواند امور را اداره کند و به نفع محرومان تغییر دهد اما مافیا که علاوه بر قدرت جانبی، توان اقتصادی هم دارند، سعی در ناکام ماندن این طرح دارند و می کوشند با فعالیت اقتصادی موازی، طرح صحیح و عادلانه را با شکست مواجه کنند.

• یوسف پیامبر همواره با توکل به خدا و اعتماد به فهم مردم، می کوشد نامی از دشمنان و توطئه گران به میان نیاورد اما توطئه گران از این مساله سوء استفاده می کنند و خود را در حاشیه امن می پندارند اما مردم کم کم همه چیز را درک کرده اند.

• آنخمائو سرکرده مخالفان یوزارسیف در خفا با تحریک و دستمایه قرار دادن نزدیکان خود، توطئه های مختلف را علیه پیامبر خدا طراحی و به اجرا می گذارد و در محافل عمومی نیز با حرکات و بیان جملات نیش گونه و شبهه ناک می کوشد موقعیت یوزارسیف را تضعیف کند.

• مخالفان یوزارسیف به کارشکنی و توطئه اکتفا نمی کنند و حتی قصد جان او را داشتند که به خواست خداوند یوزارسیف از ترور، جان سالم به در برد و گفت که قصد ترورش را داشته اند.

• یوزارسیف به عنوان عزیز مصر، فقط خود را متعلق به مرکز کشور نمی داند و به سفرهای استانی می رود تا فقط به گزارش های ماموران و فرستادگان خود اکتفا نکند، بلکه از نزدیک در جریان امور مردم باشد و درد دل محرومان را بشنود.

• مخالفینی که خود را تشخیص دهندگان مصلحت کشور می پندارند، اینگونه القا می کنند که یوزارسیف غریبه است و از ابتدا در جمع ما نبوده و نباید امور به او سپرده می شد اما یوزارسیف با پشتکار و ایمان به خداوند، راه حق را پی می گیرد و مردم هم روز به روز بیشتر به حقانیت او پی میبرند ...

منبع: www.bushehrnews.ir

گوشه هايي از زندگي نامه امام حسين (عليه السلام)

دومين فرزند فاطمه(س) در مدينه، سوم ماه شعبان، سال 4 هجري، ديده به جهان گشود. وقتي خبر ولادتش، به رسول خدا رسيد خيلي خوشحال شد و روانه خانه دخترش گرديد. اسماء خدمتگذار زهرا، كودك را در يك پارچه سفيد پوشانيده و خدمت پيامبر آورد. حضرت او را بغل گرفت، در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و براي اولين بار، گوش فرزندش را با نام خدا، آشنا كرد. روز هفتم ولادت، فرشته آسماني از طرف خداوند بر پيامبر نازل شد و فرمود: همان طوري كه هارون برادر موسي يار و همدم آن پيغمبر بود و در تمام مشكلات به كمكش مي شتافت، علي هم برادر تو و ياور تو است پس نام اين مولود را همنام فرزند هارون بگذار كه شبير است كه به عربي مي شود حسين و به اين ترتيب نام حسين براي دومين فرزند فاطمه از طرف خداوند انتخاب گرديد. روز هفتم ولادت حسين، فاطمه گوسفندي را براي فرزندش قرباني كرد و به مستمندان داد. پيامبر بارها، اين فرزند را در كنار خود مي گذاشت و او را مي بوسيد و مي گريست و مي فرمود: اين فرزند مصيبتي بزرگ در پيش دارد. گروهي از ستمكاران بني اميه فرزندم را خواهند كشت و آنان براي هميشه از شفاعت من در قيامت محروم خواهند بود. حسين (ع) 6 سال از عمر خود را با جدش رسول الله گذراند و پس از مرگ جدش 30 سال با پدرش علي(ع) زندگي كرد و در تمام دردها و رنج هاي پدر، شريك بود و پيوسته از پدرش دفاع مي كرد چنانكه روزي به مسجد جدش وارد شد، خليفه دوم را بالاي منبر جدش ديد كه سخن مي گفت. حسين(ع) فرياد زد: از منبر جد و پدرم به زير آي، آنجا جايگاه تو نيست. در جنگ هاي جمل و صفين و نهروان مانند برادرش حسن(ع) شركت داشت و در كنار پدر مي جنگيد. پس از شهادت پدر، رسماً با برادرش بيعت كرد و وي را امام و رهبر خويش خواند و هر وقت از وي سؤالي مي كردند، به برادر حواله مي داد و در هر كجا كه مناسب مي ديد، از برادرش دفاع مي كرد. چون امام حسن مجتبي(ع) به دست معاويه شهيد شد، حسين(ع) فرزند دوم علي(ع) كه تقريباً 46 سال داشت به مقام خلافت و زمامداري اسلام رسيد. امام به خوبي مي دانست كه همه بدبختي هاي مسلمين، از طرف معاويه است و او با نيرنگ و حيله، مي خواهد اساس اسلام را از بين ببرد، ولي چون معاويه مردي بود كه به اسلام، تظاهر مي كرد و خود را طرفدار اسلام و مسلمين معرفي مي نمود، صلاح نمي دانست كه به طور آشكار به مبارزه و ستيز با او برخيزد، زيرا مي دانست كه سرنوشتش همانسرنوشت برادر خواهد بود. از اين جهت امام كوشيد كه مردم را آگاه سازد و از خواب جهل و ناداني، آنها را برهاند و كم نيروهاي آگاه را به سوي خود جذب كند، و از آنها به نفع اسلام بهره برداري نمايد. با اينكه حسين(ع) با سخنان و نامه هاي كوبنده اش، دودمان بني اميه را رسوا مي كرد، اما معاويه مزاحم او نمي شد، زيرا اينكار را به صلاح خود نمي دانست. پس از مرگ معاويه يزيد خود را زمامدار اسلام معرفي كرد و براي اينكه پايه هاي حكومتش را محكم كند پيام هايي براي شخصيت هاي اسلامي فرستاد و آنان را به بيعت با خود، دعوت كرد. حسين(ع) خود اعتراضي بود بر بيعت با يزيد، اين كار مدينه را به حركت درآورد و مكه را پر از سر و صدا كرد به ويژه وقتي كه امام براي حاجي ها سخن گفت و از حكومت يزيد به شدت انتقاد كرد. وقتي خبر هجرت و اعتراض حسين(ع) به حكومت يزيد، به كوفه رسيد همه خود را آماده ساختند تا وي را به كوفه دعوت كنند و او را به خلافت و رهبري اسلام، برگزينند. پيك هايي را با نامه ها و طومارها، به مكه فرستادند و رسماً از حسين(ع) دعوت كردند. اما از آنجايي كه حضرت بي وفايي كوفيان را مي دانست و خود، بي وفايي آنان را نسبت به پدر و برادرش ديده بود پسر عمويش مسلم را به كوفه فرستاد، تا جريان را از نزديك ببيند و اگر صلاح دانست امام را دعوت كند. مسلم طبق فرمان امام راهي كوفه شد و وقتي به كوفه رسيد با استقبال گرم و پرشوري روبه رو شد و هزاران نفر در مسجد با او بيعت كردند و نماز خواندند، مسلم نامه اي به امام نوشت و از امام خواست فوراً حركت كند. امام تا هشتم ذي حجه در مكه ماند و براي مردم سخن گفت و آنها را به مخالفت با يزيد تشويق كرد سپس راه عراق را در پيش گرفت. حسين(ع) هدف خود را از اين نهضت، رسوا ساختن حكومت يزيد و برپا داشتن امر به معروف و نهي از منكر و ايستادگي در برابر ظلم و ستمگري بيان كرد و اين مأموريتي بود كه خداوند به او داده بود. حسين در روز عاشورا مانند نوري مي درخشيد و به ياران خود، قدرت و اميد مي داد، همان امام كه جدش فرمود: حسين چراغ هدايت و كشتي نجات امت است. حسين فرياد مي زد: اي مردم دنيا! بدانيد كه من اقدام به جنگ نكردم و دست به شمشير نبردم. مردي ناپاك از دودمان جنايتكاران به نام يزيد مرا بين دو كار مخير نموده يا شمشير بكشم و از شرف و دينم دفاع كنم، يا اينكه تن به ذلت و زبوني دهم. ولي بدانيد كه ذلت و تسليم از دودمان ما بدور است. من ناچار شدم راه اول را انتخاب كنم. من از جدم شنيدم كه فرمود: دنيا بهشت كافران و زندان مؤمنان است. مرگ، آغاز خوشي ما و آغاز بدبختي شماست. بين اين دنيا و آن دنيا يك پل است كه مرگ است. اگر شما اقدام به جنگ كنيد ما هم با ياران و فرزندان ارزشمند خود به دفاع بر مي خيزيم. اگر پيروز شويم براي ما تازگي ندارد و اگر كشته شويم، دنيا مي داند كه ما شكست نخورده ايم. سرانجام حسين (ع) و ياران بزرگوارش به نقل شيخ مفيد در روز شنبه دهم محرم سال 61 هجري شربت شهادت نوشيدند و در كنار هم خفتند و به آيندگان درس شرف و مردانگي دادند. كسي كه شهادتش، درد و رنجش، اسارت فرزندانش، همه و همه براي خدا بوده هيچگاه از خاطره ها بيرون نخواهد رفت، بلكه هرچه زمان مي گذارد عشق و شيفتگي مردم نسبت به حسين(ع) بيشتر مي شود و هرساله شور و شوق مردم نسبت به امام حسين بيشتر مي گردد. حسين(ع) 56 سال زندگي پربارش را صرف خدا خواهي و خدا جوئي كرد و بارها پياده به زيارت خانه خدا شتافت. به نماز و نيايش و راز و نياز با خدا بسيار علاقه داشت حتي در آخرين شب زندگيش، از دشمنان مهلت گرفت، تا با خداي خويش در خلوت بنشيند و راز و نياز كند. احترامي كه مردم به حسين(ع) داشته اند و دارند بخاطر ان است كه با مردم زندگي مي كرد و خود را از آنها جدا نمي دانست. گرچه پاره اي از ساده دلان خيال مي كنند در نهضت عاشورا يزيد پيروز شد و حسين(ع) شكست خورد ولي با دقت نظر و مطالعه تاريخ، خواهند فهميد كه مطلب بلعكس اين بوده است. زيرا معني پيروزي، سالم ماندن انسان و كشته شدن دشمن نيست، بلكه معني آن پيروزي در هدف و فكر و آرمان است گرچه خود انسان كشته شده باشد. معني شكست، مردن و جان دادن در ميدان جنگ نيست بلكه معني آن، مرگ هدف و آرمان و عقيده است.

منبع: كتاب زندگي نامه چهارده معصوم و مادران ايشان

عيد غدير خم

عيد غدير، يك عيد اصيل اسلامي است. چرا كه روز هجدهم ذي الحجه را مسلمانان در سه قرن اول، به اين عنوان جشن مي گرفته اند. « اولين باري كه اين عيد در اسلام معروف شد، در زمان فرمنروايي معزالدوله علي بن بويه، در عراق بود، وي آن را به سال سي صد و پنجاه و دو هجري، به وجود آورد و از آن پس، اين روز را عيد قرار دادند. »
در واقع غدير خم ريشه در دوران رسالت پيامبر (ص) دارد. همه ما از واقعه تاريخي كه در روز هجده ذيحجه سال دهم هجرت به وقوع پيوسته و مسلمانان همه ساله آن را به عنوان بزرگ ترين عيد خود جشن مي گيرند مطلع هستيم. همه ما جمله « هر آن كه من مولاي اوهستم، علي مولاي اوست » را بار ها شنيده ايم و به آن ايمان داريم.
عيد غدير مهم ترين و با ارزش ترين عيد نزد مردم ايران است. شور و حال وصف ناپذيري كه در اين عيد وجود دارد در اعياد ديگر همچون فطر و قربان ديده نمي شود و دليل آن هم به خاطر عشق و علاقه اي است كه مردم ما به حضرت علي بن ابي طالب (ع) دارند.
رسم بر آن است كه صبح روز عيد مردم به ديدار و دست بوسي سادات و ذريه اميرالمؤمنين (ع) مي روند و اداي احترام به سادات مي كنند و سادات نيز ضمن پذيرايي با شربت و شيريني و اهداي هديه اي به رسم ياد بود از مهمانان قدرداني مي كنند. در اين روز مردم بهترين و زيبا ترين لباس هاي خود را مي پوشند، خود را معطر به بهترين عطر ها مي نمايند و با چهره اي خندان و شادمان به ديد و بازديد مي پردازند. در اين روز افراد بسياري روزه مي گيرند و به مؤمنين قرض و اطعام مي دهند. مردم اعتقاد دارند پولي كه به عنوان هديه از سادات گرفته اند نبايد خرج نمايند بلكه به عنوان تبرك و بركت در نزد خود نگهداري كنند.
در شب عيد غدير مساجد و حسينيه ها مراسم جشن و سرور و مولودي خواني برپاست همچنين در منازل سادات و علما نيز مداحان و شاعران در وصف مولا علي (ع) و غدير خم مولودي خواني مي كنند.
براي اين روز شريف اعمال زيادي وارد شده كه ما به اختصار به بعضي از اين اعمال اشاره مي كنيم.
1- روزه
2- غسل كردن
3- زيارت حضرت علي (ع) كه يكي از آن ها زيارت امين الله است
4- خواندن دعاي ندبه
پوشيدن لباس نيكو، زينت كردن، استعمال بوي خوش، شادي كردن و شاد نمودن شيعيان اميرالمؤمنين، گذشت از تقصير شيعيان، برآوردن حاجات آنان، صله رحم، اطعام اهل ايمان، شكر و سپاس به خاطر نعمت بزرگ ولايت و ... .
در سال دهم هجرت، زماني كه پيامبر اكرم (ع) دريافت به زمان رحلت خود نزديك مي شود، بي وقفه مي كوشد تا زمان حضورش را در ميان مسلمانان پر بارتر نمايد و به همين دليل، زيباترين و دقيق ترين مراسم حج را به اتفاق ياران خود انجام داد.

منابع:  www.iranianuk.com     www.balagh.net

مختصری از زندگی نامه امام محمد باقر (عليه السلام)

امام محمد باقر (ع) پنجمين امام، در روز اول ماه رجب، سال 57 هجري در شهر مدينه، ديده به جهان گشود. بخاطر شباهتي كه امام (ع) به جدش داشت نامش را محمد نهادند و چون علم را مي شكافت و اسرار آن را آشكار مي ساخت، به لقب باقر معروف شد. پدرش حضرت سجاد و مادرش فاطمه از دختران امام حسن مجتبي بود، وي اولين امامي بود كه هم از طرف پدر و هم از طرف مادر به رسول الله مي رسيد.
امام محمد باقر (ع)، هميشه لباس نو و تميز مي پوشيد و به خود عطر مي زد و بسيار آرام و آهسته راه مي رفت. درباره ادب و تربيتش مي نويسند: «هيچ گاه خنده بلند نمي كرد، و هميشه آرام و مؤدب سخن مي گفت و هيچ وقت عصباني نمي شد به هركس برخورد مي كرد، احترام مي نمود و با او دست مي داد و مي فرمود: « اين كار، دلها را به هم نزديك مي سازد و دشمني را از بين مي برد» با اينكه امام، در مناجات با خدا بسيار مي گريست، اما گريه بلند نمي كرد، هرگاه سخن مي گفت آغاز و پايانش با نام خدا بود. »
حضرت آنچه را كه محصول باغ ها و زراعت هاي خود، به دست مي آورد، در راه خدا بخشش مي نمود و كليه احتياجات كارگران را برآورده مي ساخت به طوريكه در زمان خود، بخشنده ترين مردم حجاز بود.
شيخ طوسي مي نويسد: « مردي از اهل شام به خدمت امام محمد باقر (ع) آمد و گفت: چون تو مرد علم و دانشي، مجلست براي من پربار و با ارزش است و در مجلس درس تو شركت مي كنم ولي خود تو و دودمانت را دشمن مي دارم. » امام پاسخي نداد.
چند روز گذشت و آن مرد مريض شد و در بستر بيماري افتاد حضرت با ياران خود، به ديدنش رفت و در كنار بسترش نشست و احوالش را پرسيد و مرد شامي كه اين بزرگواري را از امام ديد از گفته خود سخت پشيمان و شرمسار گرديد و نمي  دانست چه پاسخي بدهد. حضرت دستوراتي را درباره خوراك و درمان به خانواده اش داد و برايش دعا كرد و برخاست. طولي نكشيد كه حالش خوب شد و از بستر بيماري برخاست. روز بعد، خود را به مجلس امام رساند و از حرفي كه زده بود اظهار پشيماني كرد و پوزش خواست و براي هميشه از ياران امام گرديد.
چون علم و دانش امام مانند امامان ديگر از وحي سرچشمه مي گرفت هيچگاه در پاسخ در نمي ماند. شخصيت امام، چنان شكوه و عظمت داشت كه دانشمندان در مجلسش، همانند كودكي بودند در مجلس آموزگار. هرگاه امام در مجلس درس مي نشست مانند ابري پر قطره هاي علم و دانش را بر دل شاگردان خود مي باريد. هركس به اندازه استعداد و توانش از آن بهره مي برد.
در سال 106 هجري كه هشام به مكه رفت و گروهي از شاميان همراهش بودند. پس از مراسم حج در مسجد الحرام نشست تا استراحتي كند به ناگاه چشمش به امام باقر افتاد كه در گوشه اي نشسته است و مردم اطراف او را گرفته و مسائل و مشكلات خود را از او مي پرسند و پاسخ مي شنوند، هشام در خشم شد و نافع را كه يكي از دانشمندان بود، فرستاد تا از امام، پرسش هايي بكند و به خيال خود، وي را از جواب ناتوان بسازد و در ديده مردم بي ارزشش كند.
دانشمند درباري جلو آمد و سلام كرد و اجازه سؤال خواست، امام پاسخش داد فرمود: هر چه مي خواهي بپرس. نافع پرسيد: ميان حضرت عيسي (ع) و حضرت محمد (ص) چه مدت فاصله داشت؟ امام فرمود: در نظر ما 500 سال. نافع پرسيد: اين آيه قرآن كه به پيغمبر مي فرمايد « وَ اسئَل » سؤال كن و بپرس. پيغمبر از كه سؤال مي كرد؟ امام پاسخ داد: از لوح محفوظ خداوند كه همه چيز در او بود. نافع شرمنده شد و گفت: قسم به خدا كه تو دانا ترين مردم زمان خود هستي. شكوه علمي امام چنان درخشان بود كه هركجا سخن از دودمان پيغمبر به ميان مي آمد امام محمد باقر(ع) را يگانه وارث علوم و كمالات پيغمبر مي دانستند.
چون امام در زماني قرار گرفته بود كه خلفاي مرواني به كارهاي شخصي خود مشغول بودند و با بني عباس در كشمكش و مبارزه به سر مي بردند امكان نشر معارف اسلامي بشتري براي حضرت فراهم شد و امام، شروع به تأسيس مجالس درس و تحقيق كرد و در مكتب خود، شاگرداني را تربيت نمود كه هركدام به سهم خود بي مانند بودند.
سرانجام امام محمد باقر (ع) پس از سال ها رنج و زحمت و خدمت به فرهنگ اسلام، در 7 ذيحجه سال 114 هجري در 57 سالگي به دستور هشام مسموم و شهيد شد و بدن پاكش را در بقيع، كنار امامان ديگر به خاك سپردند.

منبع: كتاب زندگي نامه چهارده معصوم و مادران ايشان

امام خميني(ره) يك حقيقت هميشه زنده

راه و روش اهداف امام خميني (ره) همانند اهداف انبياء بوده است. امام خميني (ره) يك حقيقت هميشه زنده است، نام او پرچم انقلاب، راه او راه انقلاب و اهداف او اهداف اين انقلاب است. انقلاب بزرگ ما، خصوصياتي مخصوص خود داشت. اين خصوصيات كه بارها هم در تحليل هاي ملت ما و آشنايان با انقلاب تكرار شده، اولين بار در يك انقلاب مشاهده شد: تكيه به اسلام، هدف گيري ايجاد حكومت اسلامي، تجديد نظر در مفاهيم سياسي عالم و حركت به سمت دنيا و جامعه اي كه بر پايه ارزش هاي اسلامي بنا شده باشد. ما ملت ايران بايد بتوانيم در پرتو تعاليم اسلام، با تمسك به اسلام و قرآن و در جهت رهنمودهاي امام بزرگوار راحلمان، به سمت هدف هاي متعالي اين انقلاب حركتمان را با شتاب هرچه بيشتر ادامه دهيم. سعادت كشور تنها با ادامه راه و خط امام (ره) ميسر است. زنده نگهداشتن انديشه ها و افكار امام (ره) از واجب ترين امور است. امام ما براي حيات دوباره اسلام، درست همان راهي را پيموده كه رسول معظم اسلام (ص) پيموده بود. يعني راه انقلاب را. در انقلاب، اصل بر حركت است. حركتي هدفدار، سنجيده، پيوسته، خستگي ناپذير و سرشار از ايمان و اخلاص. امام بزرگوار با فكر روشن و منش خردمندانه خود با اراده و تصميم قوي و قاطع خود، با روحيات و خصلت هاي والاي انساني خود و با تعبد و ايمان حقيقي به دين كه در وجود او بود با اين چند خصوصيت ممتاز توانست انعكاس دهنده آرزوهاي مردم بشود و فرياد مردم، ندا و خواست مردم را تجسم و تبلور ببخشد.

منبع: بيانات مقام معظم رهبري امام خامنه اي

روز و سال دو واحد اصلي تعيين زمان هستند كه در اختيار ما قرار دارند. و هر دو در اثر حركت زمين تخمين زده مي شوند. چرخش زمين به دور محور خود روز شمسي را تعيين مي كند و گردش زمين به دور خورشيد باعث پيدايش سال شمسي مي گردد. يك روز شمسي به 24 ساعت تقسيم مي شود، هر ساعت به 60 دقيقه و هر دقيقه به 60 ثانيه. در واقع طول يك روز شمسي متغير است و اين به علت تغيير سرعت زمين به دور خورشيد است. اما اگر چه طول يك روز شمسي گاهي اوقات كمتر و يا بيشتر از 24 ساعت است، ما متوسط شب و روز را 24 ساعت در نظر مي گيريم. براي تعيين نقاط مختلف روي زمين، از خطوطي به نام نصف النهارات استفاده مي كنند. نصف النهارات خطوطي هستند كه به دور كره زمين كشيده شده و قطب شمال را به قطب جنوب متصل مي نمايند. نقاطي از كره زمين كه روي نصف النهار قرار گرفته داراي يك زمان و يا وقت هستند و نقاطي كه روي خطوط متفاوت شرقي و يا غربي هستند از نظر زماني با هم اختلاف دارند. اختلاف زماني براي هر نصف النهار يك ساعت مي باشد. نصف النهاري كه از منطقه اي به نام گرينويچ در انگلستان مي گذرد به نام نصف النهار مبداء ناميده شده و ساير نصف النهارات به سمت شرق و يا غرب به فاصله 15 درجه اي از هم ترسيم شده اند. در تمام نقاط دنيا ساعت زماني بر مبناي وقت گرينويچ تعيين مي شود. ستاره شناسان در رصدخانه گرينويچ ساعت هاي خود را با خورشيد و يا ستاره مخصوص تنظيم مي كنند. آن ها وقت دقيق را با عبور خورشيد و يا ستاره مخصوص از روي نصف النهار گرينويچ تعيين مي كنند. رصدخانه هاي ديگري در ساير نقاط دنيا نيز اين كار را انجام مي دهند. و به وسيله راديو وقت تعيين شده را به ساير نقاط دنيا اعلام مي دارند.در آمريكا، رصد خانه نيروي دريايي در واشنگتن وظيفه تعيين وقت دقيق را به عهده دارد. موتور هاي الكتريكي اين ساعت ها به وسيله ارتعاشات كريستال هاي كوارتز كنترل مي شود. اين ساعت ها زمان را با دقتي برابر ۲/۰ % ثانيه تعيين مي كنند.

فضيلت هاي ماه مبارك رمضان

شيخ صدوق به سند معتبر روايت كرده از حضرت امام رضا (ع)، از پدران بزرگوار خود از حضرت امير المؤمنين (ع) كه فرمود خطبه خواند براي ما روزي حضرت رسول (ص) پس فرمود: ايها الناس به درستي كه رو كرده است به سوي شما ماه خدا با بركت و رحمت و آمرزش ماهي است كه نزد خدا بهترين ماه ها است و روز هايش بهترين روزها است و شب هايش بهترين شب ها است و ساعت هايش بهترين ساعت ها است و آن ماهي است كه خوانده اند شما را در آن به سوي ضيافت خدا و گرديده ايد در آن از اهل كرامت خدا، نفس هاي شما در آن ثواب تسبيح دارد و خواب شما ثواب عبادت دارد و عمل هاي شما در آن مقبول است و دعاهاي شما در آن مستجاب است، پس سؤال كنيد از پروردگار خود به نيت هاي درست و دل هاي پاكيزه از گناهان و صفات ذميمه كه توفيق دهد شما را براي روزه داشتن آن و تلاوت كردن قرآن در آن به درستي كه شقي و بد عاقبت كسي است كه محروم گردد و از آمرزش خدا در اين ماه عظيم و ياد كنيد به گرسنگي و  تشنگي شما در اين ماه تشنگي و گرسنگي روز قيامت را و تصدق كنيد بر فقيران و مسكينان خود و تعظيم نماييد پيران خود را و رحم كنيد كودكان خود را و نوازش نماييد خويشان خود را و نگاه داريد زبان هاي خود را از آنچه نبايد گفت و بپوشيد ديده هاي خود را از آنچه حلال نيست شما را نظر كردن به سوي آن و باز داريد گوش هاي خود را از آنچه حلال نيست شما را شنيدن آن و مهرباني كنيد با يتيمان مردم تا مهرباني كنند بعد از شما با يتيمان شما و بازگشت كنيد به سوي خدا از گناهان خود و بلند كنيد دست هاي خود را به دعا در اوقات نماز هاي خود زيرا كه وقت نماز بهترين ساعت ها است نظر مي كنيد حق تعالي در اين اوقات به رحمت به سوي بندگان خود و جواب مي گويد ايشان را هرگاه او را مناجات كنند و لبيك مي گويد ايشان را هرگاه او را ندا كنند و مستجاب مي گرداند هرگاه او را بخوانند. اي گروه مردمان به درستي كه جان هاي شما در گرو كرده هاي شما است پس از  گرو بدر آوريد به طلب آمرزش از خدا و پشت هاي شما گران بار است از گناهان شما پس سبك گردانيد آن ها را به طول دادن سجده ها و بدانيد كه حق تعالي سوگند ياد كرده است به عزت و جلال خود كه عذاب نكند نماز گزارندگان و سجده كنندگان در اين ماه را و نترساند ايشان را به آتش جهنم در روز قيامت. ايها الناس هر كه از شما افطار دهد روزه دار مؤمني را در اين ماه از براي او خواهد بود نزد خدا ثواب بنده آزاد كردن و آمرزش گناهان گذشته، پس بعضي از اصحاب گفتند يا رسول الله همه ما قدرت بر آن نداريم، حضرت فرمود بپرهيزيد از آتش جهنم به افطار فرمودن روزه داران اگر چه به نصف دانه خرما باشد و اگر چه به يك شربت آبي باشد به درستي كه خدا اين ثواب را مي دهد كسي را كه چنين كند اگر قادر بر زياده از اين نباشد ايها الناس هركه خلق خود را در اين ماه نيكو گرداند بر صراط آسان بگذرد، در روزي كه قدم ها بر آن لغزد و هركه سبك گرداند در اين ماه خدمت غلام و كنيز خود را خدا در قيامت حساب او را آسان گرداند و هركه در اين ماه شر خود را از مردم باز دارد حق تعالي غضب خود را در قيامت از او باز دارد و هركه در اين ماه يتيم بي پدري را گرامي دارد خدا او را در قيامت گرامي مي دارد و هركه در اين ماه صله و احسان كند با خويشان خود، خدا وصل كند او را به رحمت خود در قيامت و هركه در اين ماه قطع احسان خود از خويشان خود بكند خدا در قيامت قطع رحمت خود از او بكند و هركه نماز سنتي در اين ماه بكند خدا براي او برات بيزاري از آتش جهنم بنويسد و هركه در اين ماه نماز واجبي را ادا كند خدا عطا كند به او ثواب هفتاد نماز واجب كه در ماه هاي ديگر كرده شود و هركه در اين ماه بسيار بر من صلوات فرستد خدا سنگين گرداند ترازوي عمل او را در روزي كه ترازو هاي اعمال سبك باشد و كسي كه يك آيه از قرآن در اين ماه بخواند ثواب كسي دارد كه در ماه هاي ديگر ختم قرآن كرده باشد. ايها الناس به درستي كه درهاي بهشت در اين ماه گشاده است پس سؤال كنيد از پروردگار خود كه بر روي شما نبندد و درهاي جهنم در اين ماه بسته است پس سؤال كنيد از پروردگار خود كه بر روي شما نگشايد و شيطان را در اين ماه غل كرده اند پس سؤال كنيد از خدا كه ايشان را بر شما مسلط نگرداند و شيخ صدوق روايت كرده كه چون ماه رمضان داخل مي شد حضرت رسول (ص) آزاد مي كرد هر اسيري كه بود و عطا مي نمود هر سائلي را. مؤلف گويد كه ماه رمضان ماه خداوند عالميان است و شريف ترين ماه ها است و ماهي است كه درهاي آسمان و درهاي بهشت و رحمت گشوده مي شود و درهاي جهنم بسته مي شود و در آن شبي است كه عبادت در آن بهتر است از عبادت هزار ماه ، پس تأمل نما كه چگونه خواهي بود در شب و روز خود و چگونه نگاه مي داري اعضاء و جوارح خود را از مصيبت هاي پروردگار خود و مبادا شب ها در خواب باشي و روز ها غافل از ياد خدا. همانا در خبر است كه در آخر هر روز از روز هاي ماه رمضان در وقت افطار حق تعالي هزار هزار كس را از آتش جهنم آزاد مي كند و چون شب جمعه و روز جمعه مي شود در هر ساعتي هزار هزار كس را از آتش جهنم آزاد مي كند كه هر يك مستوجب عذاب شده باشند و در شب و روز آخر ماه به عدد آنچه در تمام ماه آزاد كرده است آزاد مي كند. پس اي عزيز مبادا كه بيرون رود ماه رمضان و گناهان تو باقي مانده باشد و در هنگامي كه روزه داران مزد هاي خود را بگيرند تو از جمله محرومان و زيان كاران باشي و تقرب بجويي به سوي خداوند تبارك و تعالي به تلاوت كردن قرآن مجيد در شب ها و روز هاي اين ماه و به ايستادن به نماز و جد و جهد كردن در عبادت و بجا آوردن نماز ها در اوقات فضيلت و كثرت استغفار و دعا، و نگاه دار خود را از چيزهايي كه خدا حرام كرده است و از افطار كردن بر چيزهاي حرام و رفتار كن به نحوي كه مولاي ما حضرت صادق(ع) وصيت نموده كه هرگاه روزه داري مي بايد كه روزه دارد گوش و چشم و مو و پوست و جميع اعضاء تو يعني از محرمات بلكه از مكروهات، و فرمود بايد كه روز روزه تو مانند روزافطار تو نباشد و نيز فرموده كه روزه نه همين از خوردن و آشاميدن است تنها بلكه بايد در روز روزه نگاه داريد زبان خود را از دروغ و بپوشانيد ديده هاي خود را از حرام و با يكديگر نزاح مكنيد و حسد مبريد و غيبت مكنيد و مجادله مكنيد و سوگند دروغ مخوريد بلكه سوگند راست نيز ، و دشنام مدهيد و فحش مگوييد و ستم مكنيد و بیخردی مكنيد و دلتنگ مشويد و غافل مشويد از ياد خدا و از نماز و خاموش باشيد از آنچه نبايد گفت و صبر كنيد و راستگو باشيد و دوري كنيد از اهل شر و اجتناب كنيد از گفتار بد و دروغ و افتراء و خصومت كردن با مردم و گمان بد بردن و غيبت كردن و سخن چيني كردن و خود را مشرف به آخرت دانيد و منتظر فرج و ظهور قائم آل محمد (ع) باشيد و آرزومند ثواب هاي آخرت باشيد و توشه ي اعمال صالحه براي سفر آخرت برداريد و بر شما باد به آرام دل و آرام تن و خضوع و خشوع و شكستگي و مذلت مانند بنده اي كه از آقاي خود ترسد و ترسان باشيد از عذاب خدا و اميدوار باشيد رحمت او را و بايد پاك باشد اي روزه دار دل تو از عيب ها و باطن تو از حيله ها و مكرها و پاكيزه باشد، بدن تو از كثافت ها و بيزاري بجوي بسوي خدا از آنچه غير اوست و در روزه ولايت خود را خالص گرداني از براي او و خاموش باشي از آنچه حق تعالي نهي كرده است تو را از آن در آشكارا و پنهان و بترسي از خداوند قهار آنچه سزاوار ترسيدن او است در پنهان و آشكار و ببخشي روح و بدن خود را به خداي عز و جل در ايام روزه خود و فارغ گرداني دل خود را از براي محبت او  و ياد او و بدن خود را به كار فرمايي در آنچه خدا تو را امر كرده است به آن و خوانده است به سوي آن اگر همه اين ها را به عمل آوري آنچه سزاوار روزه داشتن است به عمل آورده و فرموده خدا را اطاعت كرده و آنچه كم كني از آنها كه بيان كردم از براي تو به قدر آن از روزه تو كم مي شود و از فضل آن و ثواب آن بدرستي كه پدرم گفت رسول خدا شنيد كه زني در روز روزه جاريه خود را دشنام داد حضرت طعامي طلبيد آن زن را گفت بخور زن، گفت من روزه ام، فرمود چگونه روزه اي كه جاريه خود را دشنام دادي روزه از خوردن و آشاميدن تنها نيست، به درستي كه حق تعالي روزه را حجابي گردانيده است از ساير امور قبيحه از كردار بد و گفتار بد چه بسيار كمند روزه داران و چه بسيارند گرسنگي كشندگان و حضرت امير المؤمنين(ع) فرمود كه چه بسيار روزه داري كه بهره نيست او را از روزه به غير از تشنگي و گرسنگي و چه بسيار عبادت كننده كه نيست او را بهره از عبادت به غير از تعب اي خوشا خواب زيركان كه بهتر از بيداري و عبادت احمقان است و خوشا افطار كردن زيركان كه بهتر از روزه داشتن بيخردان است و روايت شده از جابر بن يزيد از حضرت امام محمد باقر(ع) كه حضرت رسول(ص) به جابر بن عبدالله فرمود: اي جابر اين ماه رمضان است هركه روزه بدارد روز آن را و بايستد به عبادت پاره از شبش را و باز دارد از حرام شكم و فرج خود را و نگاه دارد زبان خود را بيرون رود از گناهان خود مثل بيرون رفتن او از ماه ، جابر گفت يا رسول الله چه نيكو است اين حديث كه فرمودي. فرمود: اي جابر چقدر سخت است اين شرط هايي كه نمودم و بالجمله اعمال اين ماه شريف در دو مطلب و يك خاتمه ذكر مي شود.

 انفجار دفتر نخست وزيري به دست منافقين و شهادت رجايي و باهنر

هشتم شهریور، یاد آور کوچ دو پرستوی بالا رفته تا افق عرش، رجایی و باهنر است. دو معلم بزرگ عمل، نه شعار. دو آموزگار وارسته که پیشه شان انسانیت و خلوص بود. به روح دردمند و آزاد شده آلاله های خونین هشتم شهريور ماه ١٣٦٠ سرزمین اسلامي مان ايران عزيز، سلام و درود می فرستیم. شهادت تحفه قدسى است؛ ميراث مقدس اولياء و ابرار است؛ باب خاص بهشت است. اين تحفه را به هدايت هر كس نبرند و اين ارث را ارزانى سفلگان نمى كنند و اين در را جز به روى خاصان و خالصان نمى گشايند. تاريخ شهادت، از هابيل تا امام حسين (ع) و از حسين (ع) تا امروز، مكرر بر اين حقيقت مُهر تأييد زده است که در مسلخ عشق جز نكو را نكشند. در تاريخ هر ملتى نشيب و فراز هاى تلخ و شيرينى وجود دارند كه بعضاً تعیین كننده سرنوشت و سازنده فرهنگ آن ملت مى باشند. تحقق نظام جمهوری اسلامى در ايران به رهبرى امام خمينى (ره) ، بزرگمردى كه جهان مانند او را كمتر به خود ديده است و جان فشانى هاى فرزندان فداكار اين مرز و بوم بزرگترين و عظيم ترين فراز تاريخ ماست كه داراى خاطرات تلخ و شيرين زيادى است. رجائى و باهنر دو شهيدى كه همواره در سنگرهاى مختلف فكرى، آموزشى و سياسى، همكار و همرزم بودند، تا آنجا كه در كنار يكديگر به آتش كين منافقان سوختند و فصلى از شهادت را به نام هفته دولت در تاريخ انقلاب گشودند. پس از عزل بني صدر از رياست جمهوري، دشمنان انقلاب با از ميان بردن مسئولين نظام قصد براندازي حکومت اسلامي را در سر مي پروراندند. در اين راستا، فاجعه هفتم تير سال ١٣٦٠ و شهادت آيت الله بهشتي و ۷۲ تن از ياران انقلاب ثمره تصميم شيطاني استکبار جهاني و دشمنان جمهوري اسلامي بود. پس از آن، گرچه عکس العمل سريع، قاطع و انقلابي حضرت امام خميني (ره)، هر گونه ابتکار عمل را از دشمنان سلب نمود ولي کار به زعم دشمنان هنوز به اتمام نرسيده بود و طرح نابودي مسؤولان طراز اول مملکت، در رأس فعاليت آنها قرار داشت. بدين ترتيب واقعه هشتم شهريور همان سال به وقوع پيوست و رئيس جمهور محبوب، محمد علي رجايي و نخست وزير متفکر و دانشمندش، حجت الاسلام دکتر محمد جواد باهنر در انفجار دفتر نخست وزيري به درجه رفيع شهادت نائل آمدند.  شهيد رجايي پس از پيروزي انقلاب، مسئوليت وزارت آموزش و پرورش را به عهده گرفت و به دنبال تمايل مجلس، در مرداد ماه ١٣۵٩، به عنوان اولين نخست وزير جمهوري اسلامي ايران به مجلس معرفي و برگزيده شد. سرانجام به دنبال عزل بني صدر، شهيد رجايي به رياست جمهوري انتخاب شده بود. شهيد باهنر نيز با داشتن سابقه مبارزاتي در عرصه انقلاب با فرمان حضرت امام، به عضويت شوراي انقلاب اسلامي درآمد. ايشان پس از پيروزي انقلاب اسلامي به نمايندگي مردم کرمان در مجلس خبرگان قانون اساسي، نمايندگي مردم تهران در مجلس شوراي اسلامي و به وزارت آموزش و پرورش رسيد و پس از انتخاب شهيد رجايي به رياست جمهوري، به عنوان نخست وزير به مجلس معرفي شد و با رأي قاطع مجلس، کابينه خود را معرفي کرده بود.

روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد